Het leven – God – vraagt ons om het juiste antwoord – Het Nieuwe Kerkblad

De hemel vertelt van Gods majesteit,
het uitspansel roemt het werk van zijn handen.
de dag zegt het voort aan de dag aan de dag die komt,.
Toch wordt er niets gezegd, geen woord
gehoord, het is een spraak zonder klank. (Psalm 19)

Een Samaritaan echter, die op reis was, kreeg medelijden toen hij het slachtoffer zag liggen. Hij ging naar de man toe, goot olie en wijn over zijn wonden en verbond ze. (Lukas 10)

Niemand heeft God ooit gezien. Maar als we elkaar liefhebben, blijft God in ons. (1Johannes 4)

Heeft u laatst nog naar de sterrenhemel staan kijken, en geborgenheid, of diep ontzag beleefd? Als ik een rondje om Biddinghuizen wandel, kom ik meestal twee, drie mensen tegen… Naar een onbekend mens liggend op straat toegaan, vind ik best eng. Veel kinderen geven op de vraag waar de aardappels vandaan komen als antwoord: ‘De supermarkt!’.

We zijn vervreemd van de werkelijkheid. Door de vele technische voorzieningen, die ons zeker een heleboel comfort brengen, staan we 2011 heel weinig in echt contact met de werkelijkheid. Het is een belangrijke reden waarom geloven voor ons moeilijk is.

In mijn meditatie 2 weken geleden heb ik laten zien hoe God en Jezus dóór de werkelijkheid heen, tot ons ‘spreken’. En hoe geloven geen toeschouwershouding is, maar ingaan op ervaringen met/vanuit de werkelijkheid. Ik zeg maar eenvoudig: daar moet je wel gevoel voor hebben. Wat je beleeft, zien en benoemen als geloofservaringen. Dat is een keuze. Je kunt wat je meemaakt ook zonder God beleven. God kan niet worden bewezen – maar kerkvader Pascal zei: Het hart heeft redenen die het verstand niet kent.

De bijbel is vol verhalen over geloofservaringen. Ze zijn echter beschreven als NIET-kunnen kiezen. Er was een gebiedend MEER in het spel. Een onuitsprekelijke DERDE aanwezig in het gebeuren. Mensen hebben in de dingen die ze meemaakten, een onzichtbaar maar persoonlijk Mysterie ervaren – en dit de naam ‘GOD’ gegeven.
Het zijn ‘sporen van God’: ervaringen van verwondering en ontzag (Psalm 19), van appèl en roeping (de barmhartige Samaritaan), van liefde en genade (1Johannes 4). Het zijn ‘lichtflitsen van Boven’ die ‘beleving’ van God oproepen: vreugde, verlangen, goedheid, dankbaarheid – maar ook rauwe ervaringen: verdriet, woede, pijn, een kruis in je leven. God-zelf is een ‘geheim’ als ontoegankelijke licht.

Geloven is met heel je levenshouding antwoorden op wat vanuit jouw ervaring tot jou spreekt als ‘stem’ van God. Een ‘onmogelijke’ stem waar je eigenlijk niet aan wil – en dat doen we dan ook vaak (Gezang 484).
Het gaat niet om een letterlijk spreken met geluid. Ook in de bijbelse verhalen is dat, voor mij, niet letterlijk zo geweest. Het zijn overweldigende ervaringen en invallen geweest die, kan niet anders, met verbeelding zijn beschreven. Ook wil ik helder stellen: niet alle ervaringen en gebeurtenissen hebben met God te maken! Jezus is onze gids voor ‘wat uit de hemel is’.

Onze werkelijkheid is chaotisch. Ik kom God daarin niet tegen. Ook niet zomaar in de natuur of in het verloop van de geschiedenis. Ook vind ik God niet in de diepte van mijzelf. Met Theo de Boer zeg ik, dat hét kenmerk van de bijbelse God is, dat Hij ook als Heer knecht kan zijn, ook in kleinheid groot, ook in vernedering liefde geeft en zijn glorie toont. Waar dit gebeurt, mag ik een ‘lichtflits’ van God zien, kan ik de ‘stem’ van God horen. Waar ik een deur voor een medemens openhoud, is Gods liefde al werkzaam. Het leven – God – vraagt ons om het juiste antwoord.

Laatste appèl Mauro – geplaatste brief dagblad Trouw

Dank voor het gezicht met de traansporen van Mauro op de voorpagina (2 november). De Joodse filosoof Levenas leerde over het ‘gebiedende’ appèl van het menselijk gelaat. Na de C kan nu ook de A van het CDA ten grave worden gedragen.
Bram Bregman Biddinghuizen

God wonend in ons midden – Het Nieuwe Kerkblad

Het Woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond en wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd. … Niemand heeft ooit God gezien; de eniggeboren Zoon, die aan de boezem van de Vader is, die heeft Hem (ons) doen kennen. (Johannes 1, NBG)

De hemel is leeg, zei Gagarin, de eerste Russische ruimtevaarder in 1961 toen hij terugkeerde op aarde. Het was een schok voor veel mensen. Want ondanks het bijbelse beeldverbod, hadden veel mensen – en ik vermoed dat velen dit beeld nog ergens hebben – toch ergens het idee van God als een oude wijze man op een troon in een hemels paradijs. Maar de lege hemel is nu juist de essentie van het christelijk geloof ! We gaan op Kerst aan en met dit feest, vieren we Gods komst onder de mensen. Ik probeer het hieronder uit te leggen: Jezus is de ‘democratisering’ van God in onze werkelijkheid. Met Kerst is God in de ogen en handen van mensen gekomen.
‘Hij geeft zijn lichaam ons in handen. / Zo leven wij zijn nieuw verbond.’ (Gezang 160:3) In Jezus is ‘de hemel’ op aarde gekomen. We zouden ons als christenen bewust moeten zijn dat we anders dan Joden en Moslims, een ‘horizontaal’ godsbeeld hebben! Gezang 162:

Omdat Hij niet ver wou zijn
is de Heer gekomen.
Midden in wat mensen zijn
heeft Hij willen wonen. (Refrein:)
Midden onder u staat Hij die gij niet kent.
Midden onder u staat Hij die gij niet kent.

Weest verheugd, van zorgen vrij:
God die wij aanbidden
is ons rakelings nabij,
wonend in ons midden. (Refrein)

Niemand heeft ooit God gezien, zegt de evangelist Johannes, en ook Paulus in zijn brief aan Timoteus. Toch vertelt de bijbel van heel persoonlijke omgang en ‘ontmoetingen’ door Henoch, Mozes, de profeten Elia, Jesaja en Ezechiël, met God.
Ik concludeer daarom dat Johannes iets wezenlijks nieuws bedoeld. Ongetwijfeld gaat het om de volkomen en intieme eenheid van God (de Vader) en de Zoon te benadrukken. Denk aan de bekende woorden van Jezus: Wie mij gezien heeft, heeft de Vader gezien Waarom vraag je dan (nog) om de Vader te mogen zien? Het hele Nieuwe Testament is vol van Gods nieuwe inzet in Jezus. Hij is het menselijke gezicht van God op aarde. God is in Jezus in onze werkelijkheid ingegaan. Het is Gods liefde en macht die nu in de menselijke werkelijkheid – in zwakheid wordt volbracht.

Onze tijd heeft het moeilijk met geloven. Eeuwenlang rationeel ‘onttoveren’ heeft mensen en natuur tot nummers, cijfers en dingen gemaakt. God laat zich daardoor moeilijk ervaren. God als iets of iemand achter onze werkelijkheid ‘zien’ is niet bijbels. God maakte zich al in de brandende doornstruik aan Mozes bekend als God in ons midden. God onzichtbaar aanwezig met als naam: ‘Ik ben die Ik ben’. Als Goed Geheim die met mensen meegaat, ons nabij is en ons draagt. De menswording in Jezus is in het christelijk geloof de unieke bron én toetssteen, voor iedere godservaring. Niet iedere emotie is ervaring van God en Jezus!
Er zijn vele beelden in de bijbel, maar wezenlijk gaat het om de relatie tussen ‘hemel’ en ‘aarde’. Om Bruiloft tussen God en mensen. In Jezus is de Bruidegom onder ons mensen gekomen – als een uitnodiging om werkelijk te Leven. Om u en mij Diepte te geven in onze oppervlakkigheid. Geloven is daarom de ontmoeting aangaan met de werkelijkheid. Met Jezus’ pijn: het Chinese meisje Yueyue – en Zijn glorie: prachtige herfstkleuren. Alleen wie met zijn hart kan voelen, zien en horen zal in deze tijd nog kunnen geloven.

Luisteren – voorkant Het Nieuwe Kerkblad

Wanneer jullie bidden, ga in je binnenkamer, sluit je deur en bid tot je Vader, die in het verborgene is. (Matteus 6)

Ieder mens die weet te zwijgen wordt een kind van God; want in het zwijgen ligt de bezinning op zijn goddelijke herkomst. (Kierkegaard, Deense christelijke filosoof, leefde 1813-1855)

Ik ben enorm dankbaar voor al wat ik mn nu net voorbije studieverlof heb mogen beleven! Ik heb veel gelezen, gewandeld, een aantal docenten, collega’s en onbekende mensen gesproken. Aantekeningen gemaakt. Ik ben ook veel stil geweest. Wat ik als bijzonder ervoer, was de rust en de tijd om dieper en ruimer een onderwerp te verkennen. En om naar de weerklank in mn eigen hart (leven) te luisteren.

Ik ga nu niet op mn studie-onderwerpen in; er komt nog een verslag beschikbaar.

Overkoepelend was (al heel lang) en is mn interesse om te studeren – net als bij de grote kerkvader Augustinus (leefde rond het jaar 300), – in het eigen leven en innerlijk rust en vrede vinden. Gelukkig zijn. En daarbij het besef: ik ben een mens/kind van deze tijd, wat ik voel en denk en mogelijk vind – dat geldt mogelijk voor velen. Zo kon Augustinus al zeggen: Zelfkennis is Godkennis. Misschien moet je hiervoor de 2^e helft van je leven bereiken om dit te gaan zien. En vervolgens die ‘langste reis van je hoofd naar je hart’ te gaan maken.

Velen in onze tijd komen hier door een crisis achter. In de film As it is in Heaven keert de beroemde dirigent Daniel Darèus na een burn out incognito terug naar zijn geboortedorp. Dominee Stig vraagt hem: “Men kan zich afvragen wat een beroemde dirigent als Daniel D. hier komt doen.“ Daniel antwoordt: “Ik zal luisteren.” De uitnodiging om bij de dominee en zijn vrouw te komen slaat hij af: “Dank u, ik ben liever alleen.”

Deze film vind ik een soort hedendaags evangelie! Mensen worden geïnspireerd om voluit te gaan leven. Ze breken hun ‘oude patronen’ open en durven eindelijk bevrijd dingen te zeggen en te gaan doen, die ze al zolang als last meedroegen.

In deze film komt het ook tot een confrontatie over God en kerk. Ik wil iets zeggen van wat ik in vele stemmen van boeken en mensen de afgelopen maanden heb beluisterd.

Opgroeien is voor ieder! mens uit het kindparadijs van vrijheid blijheid te worden gestoten.

Ik noem geen leeftijden. Kierkegaard zegt dat iemand als een ‘oud kind’ kan sterven… Het kindparadijs is de liefde en alle goede zorgen van de ouders te ervaren. Maar voor vele kinderen is het kindparadijs niet alleen maar fijn. Er is dwang – of erger – door ouders, leraren, dominees. Min of meer ontwikkelt ieder kind een radar-mentaliteit: het stemt zich af op wat de ouders en de buitenwereld van hem of haar willen/waarderen. Nogmaals, bij het opgroeien ontkomt geen enkel kind aan een zekere frustratie dat ‘ie huisregels moet opvolgen, op een gegeven moment naar school moet enz.. Waar het omgaat is dat ieder mens naar een innerlijke zekerheid verlangt. Een betrouwbaar kompas in zijn ‘binnenkamer’ heeft, waar je naar kunt ‘luisteren’ om goede keuzes te maken.

Veel mensen hebben en kunnen dat niet. Ze ervaren leegte en waaien mee met allerlei trends.

Innerlijke onrust wordt gedempt met verstrooiing. Wie durft een hele dag te zwijgen om alleen maar te luisteren? Naar het eigen hart, naar wat er in de wereld gaande is, ja naar wat God hem of haar willen zeggen? Mogen zijn en zingen wat jouw eigen toon is in het koor van Gods Koninkrijk! Wacht er niet te lang mee.

God geven aan gewone mensen – voorkant Het NIeuwe Kerkblad

Toen Hij de scharen zag, werd Hij met ontferming over hen bewogen, daar zij voortgejaagd en afgemat waren, als schapen die geen herder hebben. (Matteus 9)

Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven. (Matteus 11)

Tijdens de lezing over ‘Kansen voor de lokale kerk in deze tijd’ door de bekende televisiemaker Leo Fijen, op 19 april bij ons in de kerk, trof mij vooral zijn zin: ‘Jezus wilde God geven aan gewone mensen.’ Ja, dacht ik, dat is de kern van wat Jezus wilde. Als we alles weglaten wat mensen van Jezus zelf allemaal maken, en gemaakt hebben, dan zou ook voor ons, dit het missionaire doel moeten zijn: God geven aan gewone mensen. ‘God’ als iets goeds. ‘God’ als dichtbij, als ontferming, als heling en genezing. Jezus sprak en handelde TEGEN een godsbeeld van selectieve macht, onbewogen hardheid en onverschilligheid voor het menselijk lot – door mensen en ‘gelovige’ leiders ten toon gespreid. Jezus gaf mensen een bewogen God van heling, kracht en gemeenschap.

Natuurlijk, in het Nieuwe Testament, krijgt ‘God’ het gezicht van Jezus. Maar – als ik de Bijbel goed versta, gaat het God in en met Jezus – om ons gewone mensen. Om ons heil, om onze genezing, om ons geluk, om een leefbare samenleving. Daarom geef ik graag de 10 punten van Leo Fijen’s lezing door. Ze komen voort uit zijn persoonlijke ervaringen in zijn RK-parochie in Maartensdijk.

1. Stop met klagen – wees trots op je eigen kerk, wees nooit negatief! Draag je goede dingen uit.

2. Jullie zijn de toekomst van de kerk (niet kerkenraad of dominee) – het gaat om jullie zelf, dat jullie trouw zijn en blijven. Ook door nieuwe initiatieven te nemen en aan de kerkenraad te noemen.

3. Doe de deuren van de kerk open en wees missionair (met de kerk op het marktplein) – ga naar buiten en WEES daar kerk, en blijf bidden.

4. Breng leven en kerk weer bij elkaar – zoek de verworteling met de eigen samenleving. In Maartensdijk gaven ze een keer mensen een pasje mee als hulp met aanwijzingen om te bidden in nood, velen hadden die een jaar later nog steeds in hun portemonnee naast hun andere bankpasjes… ‘Als mensen ‘horizontaal’ gaan dat wil zeggen tegen de vlakte, dan pas gaan ze verticaal.’

5. Gebruik de scharniermomenten ( en zeker de uitvaart als kans om kerkverlaters in hart te raken) – zien we gewone mensen als lastige klanten of als geëerde gasten? We realiseren ons niet hoe hoog de drempel voor mensen is.

6. Doorbreek de sprakeloosheid – Durf God bij de naam te noemen. Mensen zoeken als allereerste naar de troost van God! Wat betekent God eigenlijk in Biddinghuizen – Dronten – Swifterbant?

7. Zet meer in op collectieve ervaringen van korte duur (kloosterdagen, pelgrimages, religieuze reizen) – Ga samen op pad! Wat je op reis ondervindt verbindt: je maakt samen iets mee. Het gaat niet over de leer, je beleeft iets.

8. Benut de informele leiders van de geloofsgemeenschap en kies voor kwaliteit – zoek degenen die het vertrouwen van iedereen hebben, en geef ze als leiding ook vertrouwen. Zij bepalen de vitaliteit van de gemeenschap.

9. Problematiseer de jongeren niet, geef hun taken – Als er geen jongeren zijn: ga uit van uw eigen kracht! U bent de kerk! En… jongeren trekken jongeren – denk niet dat het anders is – wij (volwassenen) kunnen hooguit faciliteren. En gebruik de sociale media, dat is de taal van jongeren.

10. Vertrouw wat meer op de heilige geest (jullie hoeven het niet alleen te doen)

God is groter dan de Bijbel

Het christelijk geloof heeft anders dan het Jodendom en de Islam een heel andere verhouding tot haar heilige boek, de Bijbel. We geloven namelijk niet in Bijbel, maar in God! God is groter dan de Bijbel. In zekere zin is de Bijbel (maar) middel om tot een directe ontmoeting met God te komen. U mag er anders over denken, maar de Bijbel is voor mij niet het volmaakte Woord van God. Ik geloof dat de Bijbel tot stand gekomen is door mensen én door de Heilige Geest.  Het is een mix. Als God zelf ons de Bijbel had bezorgd, zouden we niet zoveel onenigheid over de interpretatie en uitleg hebben…

Dit verhaaltje geeft te denken. De formule

De mysticus kwam terug uit de woestijn. “Vertel ons”, zeiden de mensen, “wat Eenheid is.” Maar hoe kon hij ooit vertellen wat hij in zijn hart had ervaren? Kan Eenheid in woorden gevat worden? Tenslotte gaf hij hun een formule, heel onnauwkeurig, heel ontoereikend, in de hoop dat sommigen van hen verleid konden worden Eenheid zelf te zoeken en zelf te ervaren. Maar de mensen grepen zich vast aan de formule. Ze maakten er een heilige tekst van. Ze legden hem als een heilig geloof op aan anderen. Ze deden grote moeite hem in vreemde landen te verspreiden. Sommigen gaven er zelfs hun leven voor. De mysticus was bedroefd. Het was beter geweest als hij niets had gezegd. (Uit: Een vleugje wijsheid, Erich& Leo Kaniok)

Voor mij is de Bijbel – en in het bijzonder Jezus – wél de beslissende vindplaats en ‘weg’ om God te vinden. De Bijbel wijst een heel bepaalde weg aan ons mensen, om met God gelukkig te worden en een leefbare samenleving met elkaar te bouwen. De Bijbel is voor mij het ‘handboek’ voor een christelijke levenskunst. ‘God is liefde’ (1Johannes 4) is daarbij mijn maatstaf en sleutel.

Lezen in en luisteren naar de Bijbel hoopt op Spreken door God zelf! Hier-en-nu vandaag tot u, jou en mij! De Bijbel wil ons brengen tot een ontmoeting met de Levende God zelf! De Bijbel is daarom absoluut geen geschiedenisboek van ‘toen-en-daar’! De Bijbel ‘bevat’ de roepstem van God tot ons mensen. De overlevering van de verhalen heeft de intentie om levensbelangrijke betekenissen voor het menselijke bestaan over te dragen. De bedoeling van de bijbelverhalen is dat wij ons er nu in herkennen, identificeren met de bijbelse personen en dat wij zo de verhalen gaan toepassen in ons eigen leven. En omdat iedere situatie en ieder mens anders is – en God ons vrij laat – mogen we die toepassing oneindig gevarieerd invullen. Het Jodendom gaat al uit van 70 interpretaties. Zeventig – het getal van de volken (in de bijbelse tijd) en van de generaties.

De Bijbel is van begin af aan bedoeld als één grote ‘preek’ : verwoording en verbeelding van de Onnoembare en Onuitsprekelijke. Het verhaal over bekendmaking van de godsnaam aan Mozes is daar binnen de Bijbel het getuigenis van (Exodus 3). De Bijbel is vooral ‘tweede taal’.

‘Er is een tweede taal, diep onder de eerste, als een veel oudere aardlaag, of wijd om de eerste heen; ‘tweede’ in aandacht en waardering, en ook weerlozer en bescheidener dan de eerste. De taal van wat eigenlijk niet te zeggen is. Die je spreekt om niet helemaal te hoeven zwijgen. De taal van ontroering en extase.’ (Huub Oosterhuis)

De Bijbel is een groot vat vol beelden van verlossing, bevrijding, troost, kracht, geloof, hoop en liefde door God en Christus! Ja, tegen de achtergrond van beelden van nood en dood, van kwade krachten en machten. Iedere tijd en ieder mens kan zich (zo) in de beelden herkennen. En met de Bijbel als gids haar/zijn weg zoeken in de eigen complexe wereld.

De Bijbel is preek (Aanspraak!) én catecheseboek – als een groot ‘gesprek’ van vele mensen, die op heel verschillende manieren God hebben ontmoet en hebben geïnterpreteerd. Want zo is het gegaan. In situaties (en heel soms vinden we een spoortje van een uit andere bronnen bekende historische gebeurtenis) hebben mensen God ontmoet, ervaren, en achteraf aangewezen (bv. Genesis Een groot ‘gesprek’ van mensen die in allerlei literaire genres noodzakelijkerwijs het geheim van God omcirkelen. God ‘toont’ zich en blijft tegelijkertijd verborgen (1Korinthe 13). De Bijbel als een gesprek van God en/met mensen – waaraan wij mogen deelnemen met onze levenservaringen en ook God opnieuw mogen interpreteren en verwoorden.

De Bijbel is (daarom) voor mij niet volmaakt. Voor christenen is de kern de persoon van Jezus. Met een groot deel van de Protestantse Kerk van Nederland, laat ik ‘Jezus’ en ‘de liefde’ (agape) beslissend zijn op een aantal voor mij (heel) wezenlijke zaken:

+ gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen in alle opzichten

+ gelijkwaardigheid van alle mensen; ieder mens van welk ras en met welke levensovertuiging ook, is oneindig waardevol en kostbaar in Gods ogen

+ acceptatie van homoseksualiteit als een natuurlijke variatie en daarom gelijkwaardige menselijke levensweg

+ slavernij is zonde in Gods ogen.

De Bijbel is geen openbaring ‘loodrecht’ uit de hemel. Mensen hebben in hun menselijke ervaring ‘sporen van God’ ontmoet. Mensen hebben in wanhopige situaties naar God gezocht. En hebben ‘met God’ een verklaring gegeven. Zin gegeven aan wat hen overkwam. Al deze ervaringen hebben ze met – zeggen wij nu – met en door de Heilige Geest geïnterpreteerd en verwoord. In oneindige beelden en verhalen. Om ze ‘bruikbaar’ voor anderen door te geven. En zo is de Bijbel een heel bepaalde uitleg van wie en wat ‘God’ mag heten. (En wie en wat mensen gelukkig maakt.) Met de Bijbel in de hand is niet alles wat mensen vaak heel gemakkelijk ‘goddelijk’ noemen, met de God van de Bijbel in verband te brengen. Maar ook omgekeerd: ik kan niet alle bijbelse beelden en verhalen met de God die ik in Jezus heb leren kennen ‘goedpraten’ (voorbeelden: 2 Koningen 8:9 en Psalm 137:9).

Helaas is, door de rationele wind die vanaf het jaar 1500 door Europa is gaan waaien, onze verbeelding en ‘symbolisch bewustzijn’ sterk verarmd. En zijn we met de steeds maar toenemende manier van wetenschappelijk manier van denken in onze wereld, ook de Bijbel gaan lezen. Aan de ene kant houden velen staande dat alles letterlijk zo is gebeurd, en aan de andere kant zijn er velen die niets meer met de wonderlijke verhalen van de Bijbel kunnen: ouderwets en achterhaald. Een jammerlijke ramp! Om de Bijbel naar haar wezen te verstaan is – wat ik hier maar – gevoel voor verbeelding nodig: voor de (daarmee) ons-hart-willen-rakende-intentie van de woorden!

De Heilige Geest gaat verder. Zo is mijn geloof. Met de woorden van Jezus: De Geest van de waarheid zal u de weg wijzen, tot de volle waarheid (Johannes 16).

Geloven is met vertrouwen op God (ondanks vragen) ons leven leiden, en het is een manier van leven: groeien tot een Mens van liefde, vruchten van de Geest voortbrengen (Galaten 5). Elke tijd heeft zijn heel nieuwe vragen. De gelovige mens zal zowel luisteren naar de Bijbel als de profetische Aanspraak van de verborgen bijbelse God – als luisteren naar de actuele situatie, en openstaan waar hier(in) de verborgen God zich ‘toont’ – en door de Heilige Geest tot ons spreekt, roept, vraagt en Zich geeft!

De Geest herbouwt wat is vernield – voorkant kerkblad De Schakel 21 mei 1999

De Geest des Heren heeft
een nieuw begin gemaakt,
in al wat groeit en leeft
zijn adem uitgezaaid.
De Geest van God bezielt
wie koud zijn en versteend
herbouwt wat is vernield
maakt één wat is verdeeld.

(Gezang 247:1)

Het onvoorstelbare is (toch) weer realiteit: ondanks alle ‘mooiere’ woorden zijn we als Nederlands volk weer bij een oorlog betrokken. We dachten dat vrede vanzelfsprekend was en dat wij voortaan van het beest, dat oorlog is, bevrijd waren.
Maar nu we via de NA VO betrokken zijn in de oorlog om Kosovo, liggen vragen weer pijnlijk in ons midden. Het onvoorstelbare is (toch) weer realiteit: mensen worden uit hun huis gezet en ‘op transport gesteld’. Of erger. . .

Ik schrijf dit op 5 mei, onze nationale bevrijdingsdag. De vraag is gesteld of we wel feest kunnen vieren vanwege de oorlog en het vluchtelingendrama rond Kosovo.
Mensen die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt zeiden: ‘Juist wel!
Door onze vrijheid te vieren leer je haar waarderen en er ook zorgvuldig mee om te gaan.’ Mensen die vandaag zo spraken hebben gelijk denk ik. Joden en Christenen die respectievelijk sabbath en zondag vieren, nemen op deze wekelijkse ‘feestdag’ even afstand van alles wat ze aan zorgen hebben. En proberen even adem te scheppen temidden van ‘sleur en slavernij’.
Proberen even de nieuwe hemel en de nieuwe aarde waar te laten zijn. Om daarna met nieuwe moed hier weer aan te werken!

Mogelijk is op het Pinksterfeest de oorlog nog steeds gaande. Als kerk en als christenen zijn we geroepen om te zoeken naar de leiding van de Heilige Geest, in al onze problemen. Pinksteren, is het feest van de uitstorting van de Heilige Geest.
Het feest om weer opnieuw open te staan voor de invloed van God.
En de Geest heet in het Johannes-evangelie niet voor niets Trooster. Om met de Geest geloof te houden in de Toekomst van God – ook voor het Kosovaarse volk – de Geest herbouwt wat is vernield. Het klinkt zo lichtzinnig en oppervlakkig, zo onvoorstelbaar en buiten alle realiteit. Maar deze week nog, kwam ik in een boek een uit- geknipt artikel tegen uit het jaar 1988 van oudburgemeester Albertz van West-Berlijn. Deze sprak over de hereniging van Duitsland: ‘Alleen een verre toekomst, of oorlog, kan verandering brengen.’
Een jaar later zouden Oost- en West-Duitsland zich zonder wapengeweld herenigen, het onvoorstelbare gebeurde!

De gaven van de Geest die we bitterhard nodig hebben op de Balkan – maar niet minder in Nederland en in de hele wereld- zijn: vergeving, verdraagzaamheid, moed, dienstbaarheid, wijsheid, veerkracht, energie.
U vult zelf nog maar aan. Laten we op het Pinksterfeest bidden om de ‘heilige wind’ van God, die de vonk die in ons is gelegd aanwakkert.
En mensen worden en blijven die niet onverschillig zijn, maar die met Geestkracht door het leven gaan.
Op wereldschaal en in ons persoonlijk leven vinden soms onvoorstelbare vernielingen plaats. De bijbel zegt dat de Geest is uitgestort op alle vlees, dus op alle mensen.
Voor mij betekent dit dat we alleen sámen ‘de Geest hebben’ en alleen sámen sterk zijn.
We hebben elkaar nodig om te geloven, om staande te blijven, en om weer op te bouwen. Laat ons bidden om de Geest, V90r vriend en vijand. Om samen opgewekt te leven!

ds. A.J. Bregman